تكيه شده است (در آيه مورد بحث دو بار و در آيه ١١٠ سوره «مائده» چهار بار كلمه «بِاذْنِى» تكرار گرديده) و منظور از ولايت تكوينى، نيز، چيزى جز اين نيست كه پيامبران يا امامان به هنگام لزوم و ضرورت، تصرفاتى در جهان خلقت به اذن پروردگار انجام دهند، و اين چيزى بالاتر از ولايت تشريعى يعنى سرپرستى مردم از نظر حكومت، نشر قوانين، دعوت و هدايت به راه راست است.
از آنچه گفته شد، پاسخ كسانى كه ولايت تكوينى مردان خدا را منكر مى‌شوند و آن را يك نوع شرك مى‌دانند، به خوبى روشن مى‌گردد؛ زيرا هيچ كس براى پيامبران و يا امامان دستگاه مستقلى در مقابل خداوند قايل نيست، آنها همه اين كارها را به فرمان و اجازه او انجام مى‌دهند.
ولى منكران ولايت تكوينى مى‌گويند: كار پيامبران منحصراً تبليغ احكام و دعوت به سوى خدا است و احياناً براى انجام گرفتن پاره‌اى از امور تكوينى از دعا استفاده مى‌كنند، و بيش از اين كارى از آنها ساخته نيست، در حالى كه آيه فوق و آيات مشابه آن غير از اين را مى‌گويد.
ضمناً از آيه بالا استفاده مى‌شود: لااقل بسيارى از معجزات پيغمبران اعمالى است كه به وسيله خود آنها انجام مى‌شود، گرچه به فرمان خدا و استمداد از نيروى الهى است، در واقع مى‌توان گفت: معجزه، هم كار پيامبران است (زيرا به وسيله آنها انجام مى‌شود) و هم كار خدا است؛ زيرا با استمداد از نيروى پروردگار و اذن او انجام مى‌گردد.
***
٣- قابل توجه اين كه تكيه بر اذن خداوند در اين آيه تكرار شده، تا بهانه‌اى براى مدعيان الوهيت مسيح عليه السلام باقى نماند و مردم او را خدا نپندارند و اگر در مسأله اخبار به غيب تكرار نشده، به خاطر وضوح آن است.