بايد توجه داشت: كلمه «مَهْد» به معنى محلى است كه براى خواب و استراحت نوزاد آماده مى‌كنند، و نزديك به معنى «گهواره» در فارسى است، با اين تفاوت كه در گهواره، مفهوم جنبش و حركت افتاده است در حالى كه «مَهْد» مفهوم عامى دارد و هر گونه محلى را كه براى نوزاد آماده كنند، شامل مى‌شود.
ظاهر آيات سوره «مريم» اين است كه او در همان روزهاى آغاز تولدش، زبان به سخن گشود، كارى كه براى هيچ نوزادى عادتاً ممكن نيست و اين خود يك معجزه بزرگ بود، ولى سخن گفتن در حال ميان سالى و كهولت «١» يك امر كاملًا عادى است و ذكر اين دو با هم در آيه فوق ممكن است اشاره به اين باشد كه او در گاهواره همان گونه سخن مى‌گفت كه، در موقع رسيدن به كمال عمر، سخنانى سنجيده و پر محتوا و حساب شده، نه سخنانى كودكانه.
اين احتمال نيز وجود دارد كه: اين تعبير، اشاره به اين حقيقت باشد كه مسيح عليه السلام از آغاز تولد، تا زمانى كه به سن كهولت رسيد، همواره سخن حق مى‌گفت و در راه ارشاد و تبليغ خلق گام بر مى‌داشت.
به علاوه، اين تعبير درباره عيسى عليه السلام، گويا يك نوع پيشگويى و اشاره به آينده عمر او است؛ زيرا مى‌دانيم طبق تواريخ، حضرت مسيح عليه السلام هرگز در اين جهان و در ميان مردم به سن پيرى نرسيد، بلكه در سن ٣٣ سالگى از ميان مردم بيرون رفت، و خدا او را به آسمان برد، و مطابق روايات متعددى در عصر ظهور حضرت مهدى عليه السلام به ميان مردم باز مى‌گردد. «٢» (و با آنها سخن مى‌گويد، همان گونه كه در آغاز عمر سخن مى‌گفت).