تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦١٦

ديگر اين كه: «محراب» اصولًا به معنى بالاى مجلس است و چون محل محراب را در بالاى معبد قرار مى‌دهند به اين نام ناميده شده است.
در ضمن بايد توجه داشت وضع محراب در ميان بنى‌اسرائيل چنان كه گفته‌اند: با وضع محراب‌هاى ما تفاوت داشت آنها محراب را از سطح زمين بالاتر مى‌ساختند به طورى كه چند پله مى‌خورد و اطراف آن مانند ديوارهاى اطاق آن را محفوظ مى‌كرد به طورى كه افرادى كه در داخل محراب بودند، از بيرون كمتر ديده مى‌شدند.
سوم اين كه: محراب به معنى تمام معبد است كه جايگاه مبارزه با هواى نفس و شيطان بوده است.
مريم تحت سرپرستى «زكريا» بزرگ شد و آن چنان غرق عبادت و بندگى خدا بود كه به گفته «ابن‌عباس» هنگامى كه نُه ساله شد، روزها را روزه مى‌گرفت و شب‌ها را به عبادت مى‌پرداخت و آن چنان در پرهيزگارى و معرفت و شناسائى پروردگار پيش رفت كه از احبار و دانشمندان پارساى آن زمان نيز پيشى گرفت. «١»
هنگامى كه «زكريا» در كنار محراب او قرار مى‌گرفت، و براى ديدار او مى‌آمد، غذاهاى مخصوصى كنار محراب او مشاهده مى‌كرد كه از آن به تعجب مى‌افتاد روزى «به او گفت: اين غذا را از كجا آوردى»؟ «قالَ يا مَرْيَمُ أَنَّى لَكِ هذا».
مريم در جواب «گفت: اين از طرف خدا است و اوست كه هر كس را بخواهد بى حساب روزى مى‌دهد» «قالَتْ هُوَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَرْزُقُ مَنْ يَشاءُ