اين ماده هر گاه به صورت ثلاثى مجرد (كَفَلَ بدون تشديد) استعمال شود به معنى به عهده گرفتن سرپرستى و كفالت است.
و هنگامى كه به صورت ثلاثى مزيد (كَفَّلَ با تشديد) استعمال شود، به معنى برگزيدن و قرار دادن كفيل براى ديگرى است.
در تاريخ آمده است، پدر مريم (عمران) قبل از تولد او چشم از جهان فرو بست و مادرش او را بعد از تولد به بيت المقدس نزد دانشمندان و علماى يهود آورده، گفت:
اين كودك هديه به بيت المقدس است، سرپرستى او را يك نفر از شما بر عهده بگيرد، و چون آثار عظمت در چهره او نمايان بود، و در خاندان شايسته‌اى متولد شده بود، گفتگو در ميان دانشمندان بنى‌اسرائيل در گرفت، و هر يك مى‌خواست افتخار سرپرستى مريم، نصيب او شود.
سرانجام طى مراسم خاصى كه شرح آن در تفسير آيه ٤٤ همين سوره خواهد آمد، «زكريا» كفالت او را بر عهده گرفت.
هر چه بر سن مريم افزوده مى‌شد، آثار عظمت و جلال در وى نمايان‌تر مى‌گشت و به جايى رسيد كه قرآن در ادامه اين آيه درباره او مى‌گويد: «هر زمان زكريا وارد محراب او مى‌شد، غذاى جالب خاصى نزد او مى‌يافت» «كُلَّما دَخَلَ عَلَيْها زَكَرِيَّا الْمِحْرابَ وَجَدَ عِنْدَها رِزْقاً».
«محراب» محل ويژه‌اى است كه در معبد براى امام آن معبد، يا افراد خاصى در نظر گرفته مى‌شود، و براى نامگذارى آن، به اين اسم جهاتى ذكر كرده‌اند كه از همه بهتر، سه جهت زير است:
نخست اين كه از ماده «حَرْب» به معنى جنگ، گرفته شده است چون مؤمنان، در اين محل، به مبارزه با شيطان و هوس‌هاى سركش بر مى‌خيزند.