تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٨٣

٢٩ قُلْ إِنْ تُخْفُوا ما في‌ صُدُورِكُمْ أَوْ تُبْدُوهُ يَعْلَمْهُ اللَّهُ وَ يَعْلَمُ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الأَرْضِ وَ اللَّهُ عَلى‌ كُلِّ شَيْ‌ءٍ قَديرٌ
ترجمه:
٢٩- بگو: «اگر آنچه را در سينه‌هاى شماست، پنهان داريد يا آشكار كنيد، خداوند آن را مى‌داند؛ و (نيز) از آنچه در آسمان‌ها و زمين است، آگاه مى‌باشد؛ و خداوند بر هر چيزى تواناست».
تفسير:
در آيه قبل، دوستى و همكارى با كافران و دشمنان خدا، و تكيه كردن بر آنان- جز در موارد تقيه- شديداً مورد نهى واقع شده.
و از آنجا كه ممكن است بعضى همين استثناء را بهانه‌اى براى برگزيدن كافران به دوستى و تن در دادن به ولايت و حمايت آنها قرار دهند، و با سوء استفاده از عنوان تقيه با دشمنان اسلام رابطه برقرار سازند در اين آيه، به آنها هشدار داده، مى‌فرمايد: «بگو: آنچه را كه در سينه‌هاى شما است، چه پنهان سازيد يا آشكار كنيد، خداوند آن را مى‌داند» «قُلْ إِنْ تُخْفُوا ما في‌ صُدُورِكُمْ أَوْ تُبْدُوهُ يَعْلَمْهُ اللَّهُ».
نه تنها اسرار درون شما را مى‌داند بلكه «آنچه را كه در آسمان‌ها و آنچه را كه در زمين است (نيز) مى‌داند (و علاوه بر اين آگاهى وسيع) خداوند بر هر چيزى توانا است» «وَ يَعْلَمُ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الأَرْضِ وَ اللَّهُ عَلى‌ كُلِّ شَيْ‌ءٍ قَديرٌ».
بنابراين، او با علم بى‌پايانش كه پهنه زمين و آسمان را فرا گرفته، از نيات