تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٨٢

خدا پيوند دوستى و همكارى برقرار سازند، ارتباطشان با خداوند و خدا پرستان گسسته مى‌شود.
سپس به عنوان يك استثناء از اين قانون كلى مى‌فرمايد: «مگر اين كه از آنها بپرهيزيد و تقيه كنيد» «إِلَّا أَنْ تَتَّقُوا مِنْهُمْ تُقاةً».
همان تقيه‌اى كه براى حفظ نيروها و جلوگيرى از هدر رفتن قوا و امكانات و سرانجام پيروزى بر دشمن است.
در چنين موردى، جايز است مسلمانان با افراد بى‌ايمان، به خاطر حفظ جان خود و مانند آن ابراز دوستى كنند.
و در پايان آيه، هشدارى به همه مسلمانان داده، مى‌فرمايد: «خداوند شما را از (نافرمانى) خود بر حذر مى‌دارد، و بازگشت (همه شما) به سوى خداست» «وَ يُحَذِّرُكُمُ اللَّهُ نَفْسَهُ وَ إِلَى اللَّهِ الْمَصيرُ».
اين دو جمله، بر مسأله تحريم دوستى با دشمنان خدا تأكيد مى‌كند، از يك سو مى‌گويد: از مجازات و خشم و غضب خداوند بپرهيزيد، و از سوى ديگر مى‌فرمايد: «اگر مخالفت كنيد بازگشت همه شما به سوى او است و نتيجه اعمال خود را خواهيد گرفت».
***