تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٨٠

٢٨ لايَتَّخِذِ الْمُؤْمِنُونَ الْكافِرينَ أَوْلِياءَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنينَ وَ مَنْ يَفْعَلْ ذلِكَ فَلَيْسَ مِنَ اللَّهِ في‌ شَيْ‌ءٍ إِلَّا أَنْ تَتَّقُوا مِنْهُمْ تُقاةً وَ يُحَذِّرُكُمُ اللَّهُ نَفْسَهُ وَ إِلَى اللَّهِ الْمَصيرُ
ترجمه:
٢٨- افراد با ايمان نبايد به جاى مؤمنان، كافران را دوست و سرپرست خود انتخاب كنند؛ و هر كس چنين كند، هيچ رابطه‌اى با خدا ندارد؛ مگر اين كه از آنها بپرهيزيد (و به خاطر هدف‌هاى مهم‌ترى تقيه كنيد). خداوند شما را از (نافرمانى) خود، بر حذر مى‌دارد؛ و بازگشت (شما) به سوى خداست.
تفسير:
با دشمنان طرح دوستى نريزيد
در آيات گذشته سخن از اين بود كه عزت و ذلت و تمام خيرات به دست خدا است، و در اين آيه به همين مناسبت مؤمنان را از دوستى با كافران شديداً نهى مى‌كند؛ زيرا اگر اين دوستى‌ها به خاطر كسب قدرت و ثروت و عزت است، همه اينها به دست خدا است.
مى‌فرمايد: «افراد با ايمان نبايد غير از مؤمنان (يعنى) كافران را دوست، ولىّ و حامى خود انتخاب كنند» «لايَتَّخِذِ الْمُؤْمِنُونَ الْكافِرينَ أَوْلِياءَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنينَ». «١»