نمى‌مانند، و بالاخره ايمان آنها موجب نجات آنان مى‌شود.
ولى بايد به اين نكته توجه داشت كه: ما هرگز معتقد نيستيم يك مسلمان گنهكار و آلوده به انواع جنايات فقط چند روزى عذاب الهى مى‌بيند، بلكه ما معتقديم ساليان دراز كه مدت آن را جز خدا نمى‌داند گرفتار مجازات خواهد بود، ولى، مجازات او به خاطر ايمانش ابدى و جاويدان نمى‌باشد و اگر در ميان مسلمانان راستى افرادى پيدا شوند كه چنين امتيازى براى خود قايل باشند و معتقد گردند كه: در پناه نام اسلام و ايمان به پيامبر صلى الله عليه و آله و ائمه اطهار عليهم السلام، مجازند هر گناهى را مرتكب شوند و مجازات آنها چند روزى بيش نخواهد بود، سخت در اشتباه‌اند و از روح اسلام و تعليمات آن بر كنار مى‌باشند.
گذشته از اين ما امتيازى در اين مسأله براى مسلمانان قايل نيستيم بلكه معتقديم پيروان هر امتى در عصر و زمان خود كه به پيامبر عصر خود ايمان داشته و ضمناً مرتكب گناهى شده‌اند مشمول اين قانون هستند از هر نژادى كه باشند، در حالى كه يهود اين امتياز را براى نژاد اسرائيل قايل بودند، نه براى اقوام ديگر.
قرآن به اين امتياز دروغين آنها پاسخ گفته و در سوره «مائده» آيه ١٨ مى‌گويد: بَلْ أَنْتُمْ بَشَرٌ مِمَّنْ خَلَقَ: «شما هم بشرى همچون ساير افراد بشر هستيد».
***