تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٦١

٢٣ أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذينَ أُوتُوا نَصيباً مِنَ الْكِتابِ يُدْعَوْنَ إِلى‌ كِتابِ اللَّهِ لِيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ يَتَوَلَّى فَريقٌ مِنْهُمْ وَ هُمْ مُعْرِضُونَ
٢٤ ذلِكَ بِأَنَّهُمْ قالُوا لَنْ تَمَسَّنَا النَّارُ إِلَّا أَيَّاماً مَعْدُوداتٍ وَ غَرَّهُمْ في‌ دينِهِمْ ما كانُوا يَفْتَرُونَ
٢٥ فَكَيْفَ إِذا جَمَعْناهُمْ لِيَوْمٍ لا رَيْبَ فيهِ وَ وُفِّيَتْ كُلُّ نَفْسٍ ما كَسَبَتْ وَ هُمْ لايُظْلَمُونَ
ترجمه:
٢٣- آيا نديدى كسانى را كه بهره‌اى از كتاب (آسمانى) داشتند، به سوى كتاب الهى دعوت شدند تا در ميان آنها داورى كند، سپس گروهى از آنان، (با آگاهى،) روى مى‌گردانند، در حالى كه (از قبول حق) اعراض دارند؟!
٢٤- اين عمل آنها، به خاطر آن است كه مى‌گفتند: «آتش (دوزخ)، جز چند روزى به ما نمى‌رسد». اين افترا (و دروغى كه به خدا بسته بودند،) آنها را در دينشان مغرور ساخت (و گرفتار انواع گناهان شدند).
٢٥- پس چگونه خواهند بود هنگامى كه آنها را براى روزى كه (روز رستاخيز) شكى در آن نيست جمع كنيم، و به هر كس، آنچه (از اعمال براى خود) فراهم كرده، به طور كامل داده شود؟ و به آنها ستم نخواهد شد.
شأن نزول:
در تفسير «مجمع البيان» از «ابن‌عباس» نقل شده كه در عصر پيامبر صلى الله عليه و آله زن