باشد، يعنى خداوند گواهى به يكتايى خود مى‌دهد در حالى كه قيام به عدالت در جهان هستى دارد.
اين جمله در واقع دليلى است بر شهادت او؛ زيرا حقيقت عدالت، انتخاب طريق ميانه و مستقيم و دورى از هر گونه افراط، تفريط و انحراف است و مى‌دانيم طريق ميانه و مستقيم، همواره يكى است و بيش از يكى نيست، چنان كه در آيه ١٥٣ سوره «انعام» مى‌خوانيم: وَ أَنَّ هذا صِراطي‌ مُسْتَقيماً فَاتَّبِعُوهُ وَ لاتَتَّبِعُوا السُّبُلَ فَتَفَرَّقَ بِكُمْ عَنْ سَبيلِهِ: «و اين راه مستقيم من است، از آن پيروى كنيد و از راه‌هاى پراكنده (و انحرافى) تبعيت نكنيد، كه شما را از راه حق دور مى‌سازد».
در اين آيه «راه خدا» يكى معرفى شده، و راه‌هاى منحرف و بيگانه از خدا، متعدد و پراكنده؛ زيرا صراط مستقيم به صورت مفرد، و طرق انحرافى به صورت جمع آورده شده است.
نتيجه اين كه: «عدالت» هميشه، همراه با «نظام واحد» است و نظام واحد، نشانه «مبدأ واحد»، بنابراين عدالت به معنى واقعى در عالم آفرينش، دليل بر يگانگى آفريدگار خواهد بود. (دقت كنيد)
***
٣- موقعيت دانشمندان
در اين آيه، دانشمندان واقعى در رديف فرشتگان قرار گرفته‌اند و اين خود امتياز دانشمندان را بر ديگران اعلام مى‌كند، و نيز از آيه استفاده مى‌شود، امتياز دانشمندان از اين نظر است كه: در پرتو علم خود، به حقايق اطلاع يافته و به يگانگى خدا كه بزرگ‌ترين حقيقت است، معترف‌اند.
روشن است: آيه، همه دانشمندان را شامل مى‌شود و اگر در بعضى از