نكته‌ها:
١- در حديثى از امام صادق عليه السلام در تفسير آيه اخير مى‌خوانيم، كه فرمود:
«هر كس در نماز وتر (آخرين ركعت نماز شب) هفتاد بار بگويد: «أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ رَبِّى وَ أَتُوبُ الَيْهِ» و تا يك سال اين عمل را ادامه دهد، خداوند او را از «استغفار كنندگان در سحر» (الْمُسْتَغْفِرِيْنَ بِالأَسْحارِ) قرار مى‌دهد و او را مشمول عفو و رحمت خود مى‌سازد». «١»
***
٢- واژه «سَحَر» (بر وزن بشر) در اصل، به معنى «پوشيده و پنهان بودن» است و چون در ساعات آخر شب پوشيدگى خاصى بر همه چيز حكومت مى‌كند، نام آن سحر گذاشته شده است لغت «سِحْر» (بر وزن شعر) نيز از همين ماده است؛ زيرا شخص ساحر دست به كارهائى مى‌زند كه اسرار آن از ديگران پوشيده و پنهان است عرب به ريه و شُش نيز گاهى سحر (بر وزن بشر) مى‌گويد و اين هم به خاطر پوشيده بودن درون آن مى‌باشد.
اما چرا در ميان اوقات شبانه روز، تنها به وقت «سَحَر» اشاره شده است در حالى كه استغفار و بازگشت به سوى خدا در هر حال مطلوب است؟
اين براى آن است كه سحر به خاطر آرامش، سكوت و تعطيل كارهاى مادى و نشاطى كه بعد از استراحت و خواب به انسان دست مى‌دهد، آمادگى بيشترى براى توجه به خداوند به او مى‌بخشد و اين معنى را به آسانى با تجربه مى‌توان دريافت، حتى بسيارى از دانشمندان براى حل مشكلات علمى از آن وقت