«الصَّابِرينَ».
٣- «آنها كه راستگو و درست كردارند» و آنچه در باطن به آن معتقدند در ظاهر به آن عمل مى‌كنند و از نفاق، دروغ، تقلب و خيانت دورند «وَ الصَّادِقينَ».
٤- «آنها كه خاضع و فروتن هستند» و در طريق بندگى و عبوديت خدا بر اين كار مداومت دارند «وَ الْقانِتينَ». «١»

٥- «آنها كه در راه خدا انفاق مى‌كنند» نه تنها از اموال، بلكه از تمام مواهب مادى و معنوى كه در اختيار دارند به نيازمندان مى‌بخشند «وَ الْمُنْفِقينَ».
٦- «و آنها كه سحرگاهان، استغفار و طلب آمرزش مى‌كنند» «وَ الْمُسْتَغْفِرينَ بِالأَسْحارِ».
در آن هنگام كه چشم‌هاى غافلان و بى‌خبران در خواب است و غوغاى جهان مادى فرو نشسته و به همين دليل، حالت حضور قلب و توجه خاص به ارزش‌هاى اصيل در قلب مردان خدا زنده مى‌شود، به پا مى‌خيزند، در پيشگاه با عظمتش سجده مى‌كنند و از گناهان خود آمرزش مى‌طلبند و محو انوار جلال كبريائى او مى‌شوند، و تمام ذرات وجودشان زمزمه توحيد سر مى‌دهد، و همان گونه كه با طلوع صبح، ظلمت شب برچيده مى‌شود و فيض عام پروردگار بر صفحه جهان مى‌نشيند، آنها نيز به دنبال زمزمه‌هاى عاشقانه سحرگاهان همراه با طلوع صبح، پرده‌هاى ظلمت غفلت و گناه از دل‌هايشان برچيده مى‌شود و انوار رحمت و مغفرت و معرفت الهى بر دل‌هايشان فرو مى‌نشيند.
***