تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٣٩
اتفاقاً در اين آيه اشاره به هر دو قسمت شده، هم آنچه شايسته «معاد جسمانى» است و هم آنچه شايسته روح و «رستاخيز ارواح» مىباشد.
در واقع آنها كه تمام نعمتهاى مادى آن جهان را كنايه از نعمتهاى معنوى مىگيرند تحت تأثير مكتبهاى التقاطى قرار گرفته، علاوه بر اين كه بدون جهت ظواهر آيات قرآن را تأويل كرده معاد جسمانى و لوازم آن را به كلى فراموش نموده و منكر شدهاند.
و شايد جمله وَ اللَّهُ بَصِيْرٌ بِالْعِبادِ: «خداوند به وضع بندگان خود بينا است» كه در آخر آيه آمده، اشاره به همين حقيقت باشد، يعنى او است كه مىداند جسم و جان آدمى در جهان ديگر هر كدام چه خواستههائى دارند و اين خواستهها را در هر دو جنبه به نحو احسن تأمين مىكند.
***
در دو آيه بعد، به معرفى بندگان پرهيزكار كه در آيه قبل به آن اشاره شده بود پرداخته و شش صفت ممتاز براى آنها بر مىشمرد.
١- نخست اين كه: آنان با تمام دل و جان متوجه پروردگار خويشاند و ايمان، قلب آنها را روشن ساخته، و به همين دليل، در برابر اعمال خويش به شدت احساس مسئوليت مىكنند، مىفرمايد: «همان كسانى كه مىگويند:
پروردگارا! ما ايمان آوردهايم، گناهان ما را ببخش و ما را از عذاب آتش نگاهدار» «الَّذينَ يَقُولُونَ رَبَّنا إِنَّنا آمَنَّا فَاغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا وَ قِنا عَذابَ النَّارِ».
***
٢- «آنها كه صبر و استقامت دارند» و در برابر حوادث سخت كه در مسير اطاعت پروردگار پيش مىآيد، و همچنين در برابر گناهان و به هنگام پيش آمدن شدائد، و گرفتارىهاى فردى و اجتماعى، شكيبائى و ايستادگى به خرج مىدهند