آرى، اين نعمت معنوى ما فوق تصور نيز در انتظار مؤمنان پرهيزكار است.
قابل توجه اين كه: اين آيه با جمله أَ أُنَبِّئُكُمْ: «آيا شما را آگاه كنم» آغاز شده، كه يك جمله استفهاميه است و براى گرفتن پاسخ از فطرت‌هاى بيدار و عقل و خرد انسانى، مطرح شده، تا نفوذش در شنونده عميق‌تر باشد.
از سوى ديگر، اين جمله از ماده «انْباء» گرفته شده كه معمولًا در مورد خبرهاى مهم و قابل توجه به كار مى‌رود.
در واقع، قرآن مجيد در اين آيه، به افراد با ايمان اعلام مى‌كند كه اگر به زندگى حلال دنيا قناعت كنند، و از لذات نامشروع و هوس‌هاى سركش و ظلم و ستم به ديگران بپرهيزند، خداوند لذاتى برتر و بالاتر در جهت مادى و معنوى كه از هر گونه عيب و نقص پاك و پاكيزه است، نصيب آنها خواهد كرد.
در اينجا سؤالى مطرح است و آن اين كه: آيا در بهشت، لذات مادى هم وجود دارد؟
بعضى چنين مى‌پندارند: لذايذ مادى منحصر به اين جهان است، و در آن جهان اثرى از اين لذايذ نيست، و تمام تعبيراتى كه در آيات قرآن درباره باغ‌هاى بهشتى و انواع ميوه‌ها، آب‌هاى جارى و همسران خوب آمده كنايه از يك سلسله مقامات و مواهب معنوى است كه از بابِ: كَلِّمِ النَّاسَ عَلى‌ قَدْرِ عُقُولِهِمْ: «با مردم به اندازه فكرشان سخن بگو» «١» به اين صورت تعبير شده است.
ولى در برابر اين پندار بايد گفت: هنگامى كه ما طبق صريح آيات فراوانى از قرآن كريم «معاد جسمانى» را قبول كرديم بايد براى هر دو قسمت (جسم و روح) موهبت‌هائى به تناسب آنها، منتها در سطحى عالى‌تر وجود داشته باشد و