جنگى و تعداد نفرات، پيروز گشت.
اگر تنها فزونى نفرات و امكانات مى‌توانست كارگشا باشد، بايد در جنگ بدر، ظاهر شده باشد، در حالى كه نتيجه معكوس بود، پس از آن مى‌افزايد: «آنها (مشركان) اين گروه (مؤمنان) را با چشم خود دو برابر آنچه بودند مشاهده مى‌كردند» «يَرَوْنَهُمْ مِثْلَيْهِمْ رَأْيَ الْعَيْنِ».
يعنى اگر مؤمنان ٣١٣ نفر بودند، در چشم كفار بيش از ٦٠٠ نفر جلوه مى‌كردند تا بر وحشت آنها بيفزايد، و اين خود يكى از عوامل شكست كفار شد.
اين موضوع علاوه بر اين كه يك امداد الهى بود، از جهتى طبيعى نيز به نظر مى‌رسد؛ زيرا وقتى نبرد شروع شد، و ضربات كوبنده مسلمانان كه از نيروى ايمان مايه مى‌گرفت بر پيكر لشكر دشمن وارد شد، چنان مرعوب و متوحش شدند كه فكر مى‌كردند نيروى ديگرى همانند آنان به آنها پيوسته است و با دو برابر قدرت اول، صحنه جنگ را در اختيار گرفته‌اند، در حالى كه قبل از شروع جنگ مطلب بر عكس بود، آنها چنان با ديده حقارت به مسلمانان نگاه مى‌كردند كه تعدادشان را كمتر از آنچه بود، تصور مى‌كردند.
يا به تعبير ديگر، خدا مى‌خواست قبل از شروع جنگ، تعداد مسلمانان در نظر آنان كم جلوه كند، تا با غرور و غفلت وارد جنگ شوند، و پس از شروع جنگ دو برابر جلوه كند، تا وحشت و اضطراب، آنها را فرا گيرد و منتهى به شكست آنان گردد، به عكس خداوند عدد دشمنان را در نظر مسلمانان، كم جلوه داد تا بر قدرت و قوت روحيه آنها بيفزايد.
اين همان چيزى است كه در آيه ٤٤ سوره «انفال» نيز به آن اشاره شده است مى‌فرمايد: وَ إِذْ يُريكُمُوهُمْ إِذِ الْتَقَيْتُمْ في‌ أَعْيُنِكُمْ قَليلًا وَ يُقَلِّلُكُمْ في‌ أَعْيُنِهِمْ لِيَقْضِيَ اللَّهُ أَمْراً كانَ مَفْعُولًا: «به ياد آريد، هنگامى را كه با دشمن در ميدان جنگ