١٣ قَدْ كانَ لَكُمْ آيَةٌ في‌ فِئَتَيْنِ الْتَقَتا فِئَةٌ تُقاتِلُ في‌ سَبيلِ اللَّهِ وَ أُخْرى‌ كافِرَةٌ يَرَوْنَهُمْ مِثْلَيْهِمْ رَأْيَ الْعَيْنِ وَ اللَّهُ يُؤَيِّدُ بِنَصْرِهِ مَنْ يَشاءُ إِنَّ في‌ ذلِكَ لَعِبْرَةً لِا ولِي الأَبْصارِ
ترجمه:
١٣- در دو گروهى كه (در ميدان جنگ بدر،) با هم رو به رو شدند، نشانه (و درس عبرتى) براى شما بود: يك گروه، در راه خدا نبرد مى‌كردند؛ و جمع ديگرى كه كافر بودند، (در راه شيطان و بت،) در حالى كه آنها (گروه مؤمنان) را با چشم خود، دو برابر آنچه بودند، مى‌ديدند. (و اين خود عاملى براى وحشت و شكست آنها شد). و خداوند، هر كس را بخواهد (و شايسته بداند)، با يارى خود، تأييد مى‌كند. در اين، عبرتى است براى بينايان.
شأن نزول:
اين آيه، در مورد چگونگى جنگ «بدر» نازل شده است، چنان كه مفسران گفته‌اند: در جنگ بدر تعداد مسلمانان ٣١٣ نفر بود، ٧٧ نفر آنها از مهاجران و ٢٣٦ نفر آنها از انصار بودند.
پرچم مهاجران در دست على عليه السلام و سعد بن عباده پرچمدار انصار بود، آنان تنها با داشتن هفتاد شتر و دو اسب و شش زره و هشت شمشير، در اين نبرد بزرگ شركت كرده بودند.
با اين كه سپاه دشمن بيش از هزار نفر با اسلحه كافى بودند و يكصد اسب داشتند، مسلمانان با دادن بيست و دو نفر شهيد (١٤ نفر از مهاجران و ٨ نفر از