تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٢٣

١٢ قُلْ لِلَّذينَ كَفَرُوا سَتُغْلَبُونَ وَ تُحْشَرُونَ إِلى‌ جَهَنَّمَ وَ بِئْسَ الْمِهادُ
ترجمه:
١٢- به آنها كه كافر شدند بگو: (از پيروزى خود در جنگ احُد، شاد نباشيد!) به زودى مغلوب خواهيد شد؛ و (سپس در رستاخيز) به سوى جهنم، محشور خواهيد شد. و چه بد جايگاهى است»!
شأن نزول:
پس از «جنگ بدر» و پيروزى مسلمانان، جمعى از يهود گفتند: آن پيامبر امى كه ما وصف او را در كتاب دينى خود (تورات) خوانده‌ايم كه در جنگ مغلوب نمى‌شود، همين پيغمبر است.
بعضى ديگر گفتند: عجله و شتاب نكنيد تا نبرد و واقعه ديگرى واقع شود آن گاه قضاوت كنيد.
هنگامى كه «جنگ احد» پيش آمد، و ظاهراً به شكست مسلمانان پايان يافت گفتند: نه، به خدا سوگند آن پيامبرى كه در كتاب ما بشارت به آن داده شده اين نيست و به دنبال اين واقعه، نه تنها مسلمان نشدند، كه بر خشونت و فاصله گرفتن از پيامبر و مسلمانان افزودند، حتى پيمانى را كه با رسول خدا صلى الله عليه و آله در مورد عدم تعرض داشتند، پيش از پايان مدت نقض كردند.
شصت نفر سوار به اتفاق «كعب اشرف» به سوى «مكّه» رهسپار شدند و با مشركان براى مبارزه با اسلام هم پيمان گرديده به «مدينه» مراجعت كردند.
در اين هنگام آيه فوق نازل شد و پاسخ دندان شكنى به آنها داد كه نتيجه را