درك مى‌كنند و به همين دليل، در مقابل همه تسليم‌اند و مى‌گويند: همه آيات از طرف پروردگار ما است، چه اين كه: همه آنها اعم از محكم و متشابه در پرتو علم و دانش آنان، روشن است چنان كه در متن آيه آمده است: «يَقُولُونَ آمَنَّا بِهِ كُلٌّ مِنْ عِنْدِ رَبِّنا».
و به اين ترتيب، رسوخ در علم سبب مى‌شود كه انسان هر چه بيشتر از اسرار قرآن آگاه گردد. و البته آنها كه از نظر علم و دانش در رديف اولند (همچون پيامبر صلى الله عليه و آله و ائمه هدى عليهم السلام) از همه اسرار آن آگاهند، در حالى كه ديگران هر يك به اندازه دانش خود از آن چيزى مى‌فهمند، و همين حقيقت است كه مردم حتى دانشمندان را به دنبال معلمان الهى براى درك اسرار قرآن مى‌فرستد.
***
٧- جمله «وَ ما يَذَّكَّرُ الَّا أُولُوا الأَلْبابِ» كه در پايان آيه آمده، اشاره به اين است كه: اين حقايق را تنها انديشمندان مى‌دانند.
آنها هستند كه مى‌فهمند: چرا قرآن بايد آيات محكم و متشابه داشته باشد؟ و آنها هستند كه مى‌فهمند: بايد آيات متشابه را در كنار آيات محكم چيد و اسرار آنها را كشف نمود، و لذا از امام على بن موسى الرضا عليه السلام نقل شده كه فرمود:
مَنْ رَدَّ مُتَشابِهَ الْقُرْآنِ الى‌ مُحْكَمِهِ هُدِىَ الى‌ صِراطٍ مُسْتَقِيْمٍ: «كسى كه آيات متشابه را به آيات محكم باز گرداند به راه راست هدايت شده است». «١»
***