روشن است اين موضوع، منافاتى با نسخ اديان پيشين به وسيله اديان بعد ندارد؛ زيرا همان گونه كه سابقاً اشاره شد، تعليمات انبياء، همچون تعليمات مراحل مختلف تحصيلى از ابتدائى و راهنمائى و دبيرستانى و دانشگاهى است، گر چه اصول آن يكى است ولى در سطوح مختلفى پياده مى‌شود، و به هنگام ارتقاء به مرحله بالاتر، برنامه‌هاى پيشين كنار مى‌رود، در عين اين كه احترام همه آنها محفوظ است.
سپس مى‌افزايد: مؤمنان علاوه بر اين ايمان راسخ و جامع، در مقام عمل نيز «گفتند: ما شنيديم و اطاعت كرديم. پروردگارا! (انتظار) آمرزش تو را (داريم) و بازگشت (همه ما) به سوى تو است» «وَ قالُوا سَمِعْنا وَ أَطَعْنا غُفْرانَكَ رَبَّنا وَ إِلَيْكَ الْمَصيرُ».
«سَمِعْنا» در بعضى از موارد به معنى فهميديم و تصديق كرديم آمده است كه يك نمونه‌اش همين آيه است، يعنى دعوت پيامبرانت را با تمام وجود خود پذيرفتيم و در مقام اطاعت و پيروى در آمديم.
ولى خداوندا! بالاخره ما انسانيم و گاه غرائز و هوس‌ها بر ما چيره مى‌شود و دچار لغزش مى‌شويم، از تو انتظار آمرزش داريم و مى‌دانيم سرانجام كار ما به سوى تو است. «١»
و به اين ترتيب، ايمان به مبدأ و معاد و رسولان الهى با التزام عملى به تمام دستورات الهى، همراه و هماهنگ مى‌گردد.
***