ايمان و تضرع به درگاه خداوند و اطاعت و تسليم را به آنان آموخت. «١»
نخست، مى‌فرمايد: «پيامبر صلى الله عليه و آله به آنچه از طرف پروردگارش نازل شده است ايمان آورده» «آمَنَ الرَّسُولُ بِما أُنْزِلَ إِلَيْهِ مِنْ رَبِّهِ».
و اين از امتيازات انبياى الهى است كه عموماً به مرام و مكتب خويش ايمان قاطع داشته، و هيچگونه تزلزلى در اعتقاد خود نداشته‌اند، قبل از همه خودشان مؤمن بودند، و بيش از همه استقامت و پايمردى داشتند.
در آيه ١٥٨ سوره «اعراف» اين موضوع را يكى از صفات ويژه پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله شمرده مى‌گويد: فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ النَّبِيِّ الأُمِّيِّ الَّذي يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ كَلِماتِهِ: «به خدا و پيامبر و رسولش- همان پيامبر درس نخوانده‌اى كه ايمان به خدا و كلمات او دارد- ايمان بياوريد».
پس از آن مى‌افزايد: «مؤمنان نيز به خدا و فرشتگان او، كتاب‌ها و فرستادگان وى همگى ايمان آورده‌اند و (مى‌گويند:) ما در ميان پيامبران او هيچگونه فرقى نمى‌گذاريم» و به همگى ايمان داريم «وَ الْمُؤْمِنُونَ كُلٌّ آمَنَ بِاللَّهِ وَ مَلائِكَتِهِ وَ كُتُبِهِ وَ رُسُلِهِ لا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِنْ رُسُلِهِ». «٢»

آرى، مؤمنان بر خلاف «كسانى كه مى‌خواهند بين خدا و پيامبرانش جدائى بيفكنند و مى‌گويند: به بعضى ايمان مى‌آوريم و بعضى را انكار مى‌كنيم» (وَ يُرِيْدُونَ أَنْ يُفَرِّقُوا بَيْنَ اللهِ وَ رُسُلِهِ وَ يَقُولُونَ نُؤْمِنُ بِبَعْضٍ وَ نَكْفُرُ بِبَعْضٍ) «٣»
هيچگونه تفاوتى ميان رسولان الهى نمى‌گذارند، همه را از سوى خدا مى‌دانند، و همگى را محترم مى‌شمرند.