١٠ و ١١- اين دو شاهد بايد «از مردان شما باشند» «مِنْ رِجالِكُمْ».
هم بالغ، هم مسلمان باشند (تعبير به رجال، بالغ بودن را مى‌رساند و اضافه كردن آن به ضمير «كُمْ» اسلام را، زيرا مخاطب در اينجا گروه مسلمين است).
١٢- «و اگر دو مرد نباشند كافى است يك مرد و دو زن شهادت دهند» «فَإِنْ لَمْ يَكُونا رَجُلَيْنِ فَرَجُلٌ وَ امْرَأَتانِ».
١٣- «از كسانى كه مورد رضايت و اطمينان شما باشند» «مِمَّنْ تَرْضَوْنَ مِنَ الشُّهَداءِ».
از اين جمله، مسأله عادل بودن و مورد اعتماد و اطمينان بودن شهود، استفاده مى‌شود كه در روايات اسلامى نيز به طور گسترده به آن اشاره شده است. «١»
ضمناً بعضى، از اين تعبير استفاده كرده‌اند كه شاهد بايد متهم نباشد (مانند كسى كه در آن دعوا منافع خاصى دارد).
١٤- در صورتى كه شهود مركب از دو مرد باشند هر كدام مى‌توانند مستقلا شهادت بدهند، اما در صورتى كه يك مرد و دو زن باشند، بايد آن دو زن به اتفاق يكديگر اداء شهادت كنند «تا اگر يكى انحرافى يافت، ديگرى به او يادآورى كند» «أَنْ تَضِلَّ إِحْداهُما فَتُذَكِّرَ إِحْداهُمَا الأُخْرى‌».
زيرا زنان به خاطر عواطف قوى، ممكن است تحت تأثير واقع شوند، و به هنگام اداء شهادت به خاطر فراموشى يا جهات ديگر، مسير صحيح را طى نكنند، و لذا يكى، ديگرى را يادآورى مى‌كند، البته، اين احتمال درباره مردان نيز هست، ولى در حدّى پايين‌تر و كمتر.
١٥- يكى ديگر از احكام اين باب اين است كه: «هر گاه، شهود را (براى