«مكّه» نيفتند.
آن گاه، به يك دستور كلى و عمومى كه شامل موضوع مورد بحث نيز مى‌شود، اشاره كرده، مى‌فرمايد: «هر كس به شما تجاوز كند، به همان اندازه بر او تجاوز كنيد ولى از خدا بپرهيزيد (و زياده روى ننماييد) و بدانيد: خدا با پرهيزكاران است» «فَمَنِ اعْتَدى‌ عَلَيْكُمْ فَاعْتَدُوا عَلَيْهِ بِمِثْلِ مَا اعْتَدى‌ عَلَيْكُمْ وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ مَعَ الْمُتَّقينَ».
اسلام، بر خلاف مسيحيت كنونى كه مى‌گويد: «من به شما مى‌گويم با شرير مقاومت مكنيد بلكه هر كس به رخساره راست تو تپانچه زند ديگرى را نيز به سوى او بگردان- و اگر كسى خواهد با تو دعوى كند و قباى تو را بگيرد عباى خود را نيز بدو واگذار- و هر گاه كسى تو را براى يك ميل مجبور سازد دو ميل همراه او برو». «١»
چنين دستورى را نمى‌دهد؛ چرا كه اين دستور انحرافى، باعث جرأت و جسارت ظالم و تجاوزگر است، حتى مسيحيان جهان امروز نيز هرگز به چنين دستورى عمل نمى‌كنند، و كمترين تجاوزى را با پاسخى شديدتر، كه آن هم بر خلاف دستور اسلام است، جواب مى‌گويند.
اسلام مى‌گويد: در برابر متجاوز، بايد ايستاد، و به هر كس حق مى‌دهد اگر به او تعدى شود، به همان مقدار مقابله كند، تسليم در برابر متجاوز مساوى است با مرگ، و مقاومت مساوى است با حيات، اين است منطق اسلام.
جالب اين كه: آيه مفهوم وسيعى دارد و منحصر به مسأله قصاص در مقابل قتل يا جنايات ديگر نيست، بلكه امور مالى و ساير حقوق را نيز شامل مى‌شود.