پس از آن مى‌افزايد: «نه ترسى بر آنها است و نه غمگين مى‌شوند» «وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ».
مى‌دانيم: انسان چون براى ادامه و اداره زندگى خويش، خود را بى‌نياز از مال و ثروت نمى‌داند، معمولًا هنگامى كه آن را از دست مى‌دهد اندوهناك مى‌گردد و براى آينده خود نگران مى‌شود؛ زيرا نمى‌داند در آينده وضع او چگونه خواهد بود، و همين امر، در بسيارى از مواقع مانع انفاق مى‌گردد، مگر آنها كه از يك سو به وعده‌هاى الهى ايمان داشته باشند.
و از سوى ديگر آثار اجتماعى انفاق را بدانند، چنين افرادى از انفاق در راه خدا خوف و وحشتى از آينده ندارند، و به خاطر از دست دادن قسمتى از ثروت خود، اندوهگين نمى‌شوند؛ زيرا مى‌دانند در مقابل چيزى كه از دست داده‌اند، به مراتب بيشتر، از فضل پروردگار و از بركات فردى، اجتماعى و اخلاقى آن در اين جهان و آن جهان بهره‌مند خواهند شد.
***