و از نظر مادّى وجود «افراد محروم و بينوا» در يك اجتماع، موجب انفجارهاى خطرناك مى‌گردد، همان انفجارهائى كه گاهى تمام اصل مالكيت را در خود فرو مى‌برد و تمام ثروت‌ها را مى‌بلعد و نابود مى‌سازد.
انفاق، فاصله طبقاتى را كم مى‌كند، و خطراتى را كه از اين رهگذر، متوجه افراد اجتماع مى‌شود از ميان مى‌برد.
انفاق آتش خشم و شعله‌هاى سوزان طبقات محروم را فرو مى‌نشاند و روح انتقام و كينه‌توزى را از آنها مى‌گيرد.
بنابراين، انفاق از نظر «امنيت اجتماعى»، «سلامت اقتصادى» و «جهات مختلف مادى و معنوى» به سود انفاق كنندگان نيز هست.
***
٤- «وَجْه اللَّه» چه معنى دارد؟
«وَجْه» در لغت به معنى «صورت» است و گاهى به معنى «ذات» به كار برده مى‌شود. بنابراين «وجه اللَّه» يعنى ذات خدا. انفاق‌كنندگان بايد نظرشان ذات پاك پروردگار باشد، پس ذكر كلمه «وجه» در اين آيه و مانند آن، متضمن يك نوع تأكيد است؛ زيرا هنگامى كه گفته شود: «براى ذات خدا» تأكيد آن از «براى خدا» بيشتر است، يعنى حتماً براى خدا باشد و نه ديگرى!
به علاوه، معمولًا صورت انسان، شريف‌ترين قسمت ظاهرى بدن اوست؛ زيرا اعضاى مهم بينائى و گويائى در آن قرار گرفته است به همين دليل، هنگامى كه كلمه «وجه» به كار برده شود، شرافت و اهميت را مى‌رساند، در اينجا هم به طور «كنايه» در مورد خداوند به كار برده شده است و در واقع يك نوع احترام و اهميت از آن فهميده مى‌شود، بديهى است خدا نه جسم است و نه صورت دارد.
***