ديگرى را محروم نمى‌كند، بلكه افراد بايد قبلاً «شايستگى» خود را براى هدايت احراز كنند تا از آن بهره‌مند گردند.
به هر حال، از آيه فوق حقيقت ديگرى را نيز مى‌توان استفاده كرد و آن اين كه: اگر در ميان مسلمانان افرادى بعد از اين همه تأكيد درباره دورى از ريا و منت و آزار، باز انفاق‌هاى خود را آلوده به اين امور سازند، ناراحت نباش! وظيفه تو تنها بيان احكام و فراهم ساختن يك محيط اجتماعى سالم است و هرگز موظف نيستى آنها را مجبور به اين امور سازى، روشن است كه اين تفسير منافاتى با تفسير سابق ندارد و ممكن است هر دو را از آيه استفاده كرد.
***
٣- اثر انفاق در زندگى انفاق كنندگان
جمله «وَ ما تُنْفِقُوا مِنْ خَيْرٍ فَلِا نْفُسِكُم‌» مى‌گويد: منافع انفاق به خود شما بازگشت مى‌كند و به اين وسيله انفاق كنندگان را به اين عمل انسانى تشويق مى‌نمايد، مسلماً انسان، هنگامى كه بداند نتيجه كار او به خود او باز مى‌گردد، بيشتر به آن كار علاقه‌مند خواهد شد.
ممكن است در ابتدا چنين به نظر برسد كه: منظور از بازگشت منافع انفاق به انفاق كننده، همان پاداش و نتايج اخروى آن باشد.
البته اين معنى صحيح است، ولى نبايد تصور كرد كه سود انفاق تنها جنبه اخروى دارد، بلكه از نظر اين دنيا نيز به سود آنها است، هم از جنبه «معنوى» و هم از جنبه «مادى»:
از نظر معنوى، روحِ گذشت و بخشش و فداكارى و نوع‌دوستى و برادرى را در انفاق‌كننده پرورش مى‌دهد و در حقيقت وسيله مؤثرى براى تكامل روحى و پرورش شخصيت اوست.