در دومين آيه، سخن از چگونگى انفاق از نظر آشكار و پنهان بودن است، مى‌فرمايد: «اگر انفاق‌ها را آشكار كنيد، چيز خوبى است، و اگر آنها را مخفى ساخته و به نيازمندان بدهيد براى شما بهتر است» «إِنْ تُبْدُوا الصَّدَقاتِ فَنِعِمَّا هِيَ وَ إِنْ تُخْفُوها وَ تُؤْتُوهَا الْفُقَراءَ فَهُوَ خَيْرٌ لَكُمْ».
«و بخشى از گناهان شما را مى‌پوشاند (و در پرتو اين كار، بخشوده خواهيد شد) و خداوند به آنچه انجام مى‌دهيد، آگاه است» «وَ يُكَفِّرُ عَنْكُمْ مِنْ سَيِّئاتِكُمْ وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ خَبيرٌ».
***
نكته‌ها:
١- انفاق آشكار و پنهان
ترديدى نيست كه انفاق علنى و آشكار در راه خدا و اختفاى آن هر كدام اثر مفيدى دارد؛ زيرا هنگامى كه انسان به طور آشكار و علنى مال خود را در راه خدا انفاق مى‌كند اگر انفاق واجب باشد، گذشته از اين كه مردم تشويق به اين گونه كارهاى نيك مى‌شوند، رفع اين تهمت نيز از انسان مى‌گردد كه به وظيفه واجب خود عمل نكرده است.
و اگر انفاق مستحب باشد، در حقيقت يك نحوه تبليغ عملى است كه مردم را به كارهاى خير و حمايت از محرومان و انجام كارهاى نيك اجتماعى و عام المنفعه تشويق مى‌كند.
و چنانچه انفاق به طور مخفى، و دور از انظار مردم انجام شود، به طور قطع ريا و خودنمائى در آن كمتر است، و خلوص بيشترى در آن خواهد بود، مخصوصاً درباره كمك به محرومان، آبروى آنها بهتر حفظ مى‌شود، و لذا آيه فوق مى‌گويد: «هر يك از دو كار در مورد خود خوب و شايسته است».