كم باشد يا زياد، خوب باشد يا بد، از طريق حلال تهيه شده باشد، يا حرام، با اخلاص همراه باشد، يا توأم با ريا، همراه با منت و آزار باشد، يا بدون آن، از اموالى باشد كه خداوند دستور انفاق آن را داده است، يا به وسيله نذر بر خود واجب كرده باشيد، هر گونه باشد، خدا از تمام جزئيات آن آگاه است و جزاى آن را از خوب و بد به تناسب آن خواهد داد.
و در پايان آيه مى‌فرمايد: «و ظالمان ياورى ندارند» «وَ ما لِلظَّالِمينَ مِنْ أَنْصارٍ».
«ظالمان» در اينجا اشاره به ثروت اندوزان بخيل و انفاق كنندگان رياكار، و منت‌گذاران و مردم‌آزاران است، كه خداوند آنها را يارى نمى‌كند و انفاقشان نيز در دنيا و آخرت ياورشان نخواهد بود.
يا كسانى كه به خاطر ترك انفاق به محرومان و تهيدستان، هم به آنها ظلم كردند، هم به جامعه و هم به خويشتن.
يا كسانى كه انفاق‌ها را در محل شايسته خود به كار نگرفتند؛ زيرا ظلم به معنى وسيع كلمه، به معنى هر گونه كارى است كه در غير مورد خود انجام گيرد، و از آنجا كه منافاتى در ميان اين معانى سه‌گانه نيست، ممكن است هر سه در مفهوم آيه جمع باشد.
آرى، آنها نه در دنيا يار و ياورى دارند، و نه در قيامت شفاعت كننده‌اى و اين خاصيت ظلم و ستم، در هر چهره و به هر شكل است.
ضمناً از اين آيه استفاده مى‌شود كه: نذر مشروعيت دارد، و بايد به آن عمل كرد. و اين از امورى بوده كه قبل از اسلام وجود داشته، و اسلام بر آن صحه گذاشته است.
***