قابل توجه اين كه: در اين جمله مى‌فرمايد: به هر كس دانش و حكمت داده شد، خير و بركت فراوان داده شده است، نه «خير مطلق»؛ زيرا خير و سعادت مطلق، تنها در دانش نيست، بلكه دانش تنها يكى از عوامل مهم آن است.
و در پايان آيه مى‌فرمايد: «تنها خردمندان متذكر مى‌شوند» «وَ ما يَذَّكَّرُ إِلَّا أُولُوا الأَلْبابِ».
«تذكر» به معنى «يادآورى» و نگاهدارى علوم و دانش‌ها در درون روح است.
و «الباب» جمع «لُب» به معنى «مغز» است و از آنجا كه مغز هر چيز، بهترين و اساسى‌ترين قسمت آن است به «عقل» و «خرد»، «لُب» گفته مى‌شود.
اين جمله مى‌گويد: تنها صاحبان عقل و خرد، اين حقايق را حفظ مى‌كنند و به ياد مى‌آورند و از آن بهره‌مند مى‌شوند، اگر چه، همه افراد (جز مجانين و ديوانگان) صاحب عقل‌اند اما أُولُوا الأَلْباب به همه آنها گفته نمى‌شود. بلكه منظور آنهايى هستند كه عقل و خرد خود را به كار مى‌گيرند و در پرتو اين چراغ پر فروغ، راه زندگى و سعادت را مى‌يابند.
اين بحث را با سخن يكى از دانشمندان اسلامى، پايان مى‌دهيم (كه احتمالًا اين سخن را از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله شنيده است): «گاه مى‌شود خداوند اراده عذاب و مجازات مردم روى زمين را مى‌كند، ولى هنگامى كه بشنود معلمى به كودكان حكمت مى‌آموزد، به خاطر اين عمل، عذاب را از آنها دور مى‌سازد». «١»
***