با دليل لطيفى همراه مى‌سازد، و آن اين كه، شما خودتان حاضر نيستيد اين گونه اموال را بپذيريد مگر از روى كراهت و ناچارى، چرا درباره برادران مسلمان، و از آن بالاتر خدايى كه در راه او انفاق مى‌كنيد و همه چيز شما از او است، راضى به اين كار مى‌شويد؟!
در حقيقت، آيه به نكته لطيفى اشاره مى‌كند كه: انفاق در راه خدا، يك طرفش مؤمنان نيازمندند، و طرف ديگر خدا، و با اين حال اگر اموال پست و بى ارزش انتخاب شود، از يك سو تحقيرى است نسبت به نيازمندان كه ممكن است على رغم تهيدستى مقام بلندى از نظر ايمان و انسانيت داشته باشند و روحشان آزرده شود.
و از سوى ديگر سوء ادبى است نسبت به مقام شامخ پروردگار.
جمله لاتَتَيَمَّمُوا: «قصد نكنيد!» ممكن است اشاره به اين باشد كه: اگر در لابلاى اموالى كه انفاق مى‌كنيد، بدون توجه چيز نامرغوبى باشد، مشمول اين سخن نيست. سخن اين است كه از روى عمد اقدام به چنين كارى نكنيد.
تعبير به طَيّباتِ: «پاكيزه‌ها» هم پاكيزگى ظاهرى را شامل مى‌شود، و ارزش داشتن براى مصرف، و هم پاكيزگى معنوى، يعنى اموال شبهه‌ناك و حرام؛ زيرا افراد با ايمان از پذيرش همه اينها كراهت دارند، و جمله «الَّا أَنْ تُغْمِضُوا فِيْهِ» شامل همه مى‌شود و اين كه بعضى از مفسران آن را منحصر به يكى از اين دو دانسته‌اند صحيح به نظر نمى‌رسد.
نظير اين آيه در سوره «آل عمران» آيه ٩٢ نيز آمده است آنجا كه مى‌فرمايد:
لَنْ تَنالُوا الْبِرَّ حَتَّى تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ: «هرگز به حقيقت نيكوكارى نمى‌رسيد، مگر آن كه از آنچه دوست داريد، انفاق كنيد».
البته اين آيه بيشتر روى اثرات معنوى انفاق تكيه مى‌كند.