كرده، و هرگز اسرار آنها را فاش نمى‌سازند، از بخشش افراد خودخواه، و كوته‌نظرى كه در برابر كمك مختصرى هزار گونه زخم زبان به افراد آبرومند مى‌زنند و شخصيت آنها را در هم مى‌شكنند، برتر و بالاتر مى‌شمرد.
در حقيقت اين گونه اشخاص همان طور كه اشاره كرديم بيش از اندازه كه نفع مى‌رسانند، ضرر مى‌زنند، و اگر سرمايه‌اى مى‌دهند، سرمايه‌هائى را نيز بر باد مى‌دهند.
از آنچه در بالا گفتيم، روشن مى‌شود: «قَوْلٌ مَعْرُوفٌ» معنى وسيعى دارد و هر گونه سخن نيك، دلدارى، دلجوئى و راهنمائى را شامل مى‌شود.
بعضى نيز گفته‌اند: منظور از آن امر به معروف است «١» ولى، اين احتمال مناسب به نظر نمى‌رسد.
«مَغْفِرَةٌ» به معنى «عفو و گذشت» در برابر خشونت ارباب حاجت است.
آنها كه بر اثر هجوم گرفتارى‌ها پيمانه صبرشان لبريز شده و گاهى بدون هيچگونه تمايل درونى، سخنان خشونت آميزى بر زبان جارى مى‌سازند.
اين افراد، در واقع از اجتماع ظالمى كه حق آنها را نداده به اين وسيله مى‌خواهند انتقام بگيرند، و كمترين جبرانى كه اجتماع و افراد متمكن در برابر محروميت آنان مى‌توانند بكنند، همين است كه، سخنان آنها را كه جرقه‌هاى آتش درون آنان است با تحمل بشنوند و با ملايمت خاموش سازند.
بديهى است تحمل خشونت آنها و گذشت از برخوردهاى زننده آنان از عقده‌هايشان مى‌كاهد، از اين رو اهميت اين دستور اسلامى روشن‌تر مى‌گردد.
بعضى كلمه «مَغْفِرَةٌ» را در اينجا به معنى ريشه اصلى آن كه پوشانيدن و مستور ساختن است گرفته‌اند، و اين كلمه را اشاره به پرده‌پوشى بر اسرار