مى‌شود، در آيه ٧٣ سوره «انفال» چنين مى‌خوانيم: إِلَّا تَفْعَلُوهُ تَكُنْ فِتْنَةٌ فِى الأَرْضِ وَ فِسادٌ كَبِيرٌ: «اگر اين دستور را (قطع رابطه با كفار) انجام ندهيد، فتنه و فساد عظيمى در زمين روى مى‌دهد» (در اين آيه فتنه و فساد در كنار هم قرار گرفته).
سپس، به مسأله ديگرى در همين رابطه اشاره كرده، مى‌فرمايد: مسلمانان بايد احترام مسجد الحرام را نگهدارند، و اين حرم امن الهى بايد هميشه محترم شمرده شود، لذا «با آنها (مشركان) نزد مسجد الحرام پيكار نكنيد، مگر آن كه آنها در آنجا با شما بجنگند» «وَ لا تُقاتِلُوهُمْ عِنْدَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ حَتَّى يُقاتِلُوكُمْ فيهِ».
«ولى اگر آنها با شما در آنجا جنگ كردند، آنها را به قتل برسانيد، چنين است جزاى كافران» «فَإِنْ قاتَلُوكُمْ فَاقْتُلُوهُمْ كَذلِكَ جَزاءُ الْكافِرينَ».
چرا كه وقتى آنها حرمت اين حرم امن را بشكنند، ديگر سكوت در برابر آنان جايز نيست و بايد پاسخ محكم به آنان گفته شود، تا از قداست و احترام حرم امن خدا، هرگز سوء استفاده نكنند.
***
اما از آنجا كه اسلام هميشه نيش و نوش و انذار و بشارت را با هم مى‌آميزد تا معجون سالم تربيتى براى گنهكاران فراهم كند، در آيه بعد راه بازگشت را به روى آنها گشوده، مى‌فرمايد: «اگر دست از جنگ بردارند و خوددارى كنند، خداوند آمرزنده و مهربان است» «فَإِنِ انْتَهَوْا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحيمٌ».
آرى، اگر از شرك دست بردارند، و آتش فتنه و فساد را خاموش كنند، آنها برادران مسلمان شما خواهند بود، و حتى چنان كه در دستورات ديگر آمده است از مجازات و غرامت‌هائى كه براى مجرمان است در مورد آنان صرف‌نظر مى‌شود.