تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٣٣

٢٥٧ اللَّهُ وَلِيُّ الَّذينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ وَ الَّذينَ كَفَرُوا أَوْلِياؤُهُمُ الطَّاغُوتُ يُخْرِجُونَهُمْ مِنَ النُّورِ إِلَى الظُّلُماتِ أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فيها خالِدُونَ
ترجمه:
٢٥٧- خداوند، ولىّ و سرپرست كسانى است كه ايمان آورده‌اند؛ آنها را از ظلمت‌ها، به سوى نور بيرون مى‌برد. (اما) كسانى كه كافر شدند، اولياى آنها طاغوت‌ها هستند؛ كه آنها را از نور، به سوى ظلمت‌ها بيرون مى‌برند؛ آنها اهل آتشند و هميشه در آن خواهند ماند.
تفسير:
نور ايمان و ظلمات كفر
با اشاره‌اى كه در مسأله ايمان و كفر، و روشن بودن حق از باطل، و راه راست از مسير انحرافى در آيه قبل آمد، در اينجا وضع مؤمنان و كافران را از نظر راهنما و رهبر مشخص مى‌كند، مى‌فرمايد: «خداوند ولىّ و سرپرست كسانى است كه ايمان آورده‌اند» «اللَّهُ وَلِيُّ الَّذينَ آمَنُوا».
و در پرتو اين ولايت و رهبرى «آنها را از ظلمت‌ها به سوى نور خارج مى‌سازد» «يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ».
لغت «وَلِىّ» چنان كه بعداً به طور مشروح در ذيل آيه «إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ