تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٠٧

كردند: براى تجارت به «شام» مى‌رويم، به ما تعليم فرما چه بگوييم (تا از شرّ اشرار مصون بمانيم)؟
فرمود: هنگامى كه به منزلگاهى رسيديد و نماز عشا را خوانديد، موقعى كه يكى از شما در بستر قرار مى‌گيرد، تسبيح فاطمه زهراء عليها السلام بگويد و سپس آية الكرسى بخواند، فَإِنَّهُ مَحْفُوظٌ مِنْ كُلِّ شَيْ‌ءٍ حَتّى‌ يُصْبِحَ: «مسلماً او از همه چيز تا صبح در امان خواهد بود».
سپس در ذيل اين حديث آمده است: در يكى از منزلگاه‌ها دزدان قصد هجوم به آنها را داشتند اما هر چه تلاش كردند موفق نشدند. «١»
به يقين، اين همه اهميت كه به آية الكرسى داده شده است به خاطر محتواى مهم و برجسته آن است كه ضمن تفسير آن ملاحظه خواهيم كرد.
تفسير:
مجموعه‌اى از صفات جمال و جلال او
اين آيه ابتدا از ذات اقدس الهى و مسأله توحيد اسماء حسنى و صفات او شروع مى‌كند، مى‌فرمايد: «خداوند (ذات جامع الصفات است و) هيچ معبودى جز او نيست» «اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ».
«اللَّه» نام مخصوص خداوند و به معنى ذاتى است كه جامع همه صفات كمال، جلال و جمال است، او پديد آورنده جهان هستى است، به همين دليل، هيچ معبودى شايستگى پرستش جز او را ندارد، و از آنجا كه در معنى «اللَّه» يگانگى افتاده است، جمله «لا الهَ الَّا هُو» تأكيدى بر آن است.