تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٠٣

ضمناً از تعبير به «مِمَّا» استفاده مى‌شود انفاق واجب هميشه بخشى از مال را در بر مى‌گيرد نه همه آن را.
مرحوم «طبرسى» در «مجمع البيان»، عموميت آيه را نسبت به انفاق‌هاى واجب و مستحب ترجيح مى‌دهد، و معتقد است: ذيل آيه مشتمل بر تهديدى نيست بلكه خبر از حوادث وحشتناك روز قيامت مى‌دهد. «١»
اما با توجه به آخرين جمله آيه كه كافران را ظالمان مى‌شمرد، اشاره‌اى است كه ترك انفاق نوعى كفر و ظلم است و اين جز در انفاقات واجب، تصور نمى‌شود.
و در ادامه مى‌افزايد: امروز كه توانائى داريد انفاق كنيد «پيش از آن كه روزى فرا رسد كه نه خريد و فروش در آن است و نه رابطه دوستى و نه شفاعت» «مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَ يَوْمٌ لا بَيْعٌ فيهِ وَ لا خُلَّةٌ وَ لا شَفاعَةٌ». «٢»

اشاره به اين كه راه‌هاى نجاتى كه در دنيا از طرق مادى وجود دارد هيچ كدام در آنجا نيست، نه بيع و معامله‌اى مى‌توانيد انجام دهيد كه سعادت و نجات از عذاب را براى خود بخريد، نه دوستى‌هاى مادى اين جهان كه با سرمايه‌هاى خود كسب مى‌كنيد در آنجا نفعى به حال شما دارد؛
زيرا آنها نيز به نوبه خود گرفتار اعمال خويش‌اند و از خود به ديگرى نمى‌پردازند و نه شفاعت در آنجا به حال شما سودى دارد؛ زيرا شفاعت الهى در سايه كارهاى الهى انجام مى‌گيرد كه انسان را شايسته شفاعت مى‌كند و شما آن را انجام نداده‌ايد و اما شفاعت‌هاى مادى كه با مال و ثروت در اين دنيا قابل به دست آوردن است در آنجا وجود نخواهد داشت.