الرُّسُلُ فَضَّلْنا بَعْضَهُمْ عَلى‌ بَعْضٍ».
«تِلْكَ» اسم اشاره به بعيد است و مى‌دانيم اين تعبير گاهى براى احترام به موقعيت و مقام اشخاص به كار مى‌رود، اشاره به اين كه: موقعيت پيامبران به قدرى بالا است كه گوئى از دسترس دور است.
در اين كه منظور از «رُسُل» همه پيامبران و رسولان الهى است،
يا رسولانى كه در آيات گذشته اين سوره، نامشان به ميان آمد،
يا به داستان آنها اشاره شده، مانند ابراهيم، موسى، عيسى، داود، اشموئيل عليهم السلام،
و يا همه رسولانى كه در موقع نزول اين آيه نامشان در قرآن بوده است؟
در ميان مفسران گفتگو است، ولى بيشتر به نظر مى‌رسد كه منظور از آن، همه پيامبران خدا بوده باشد؛ زيرا واژه «الرُّسُل» به اصطلاح «جمع مُحَلّى‌ به لام» است و دلالت بر عموم دارد.
تعبير به «فَضَّلْنا بَعْضَهُمْ عَلى‌ بَعْضٍ» به روشنى مى‌رساند كه همه پيامبران الهى با اين كه از نظر نبوت و رسالت، همانند بودند از جهت مقام يكسان نبودند؛ زيرا هم شعاع مأموريت آنان متفاوت بوده، و هم ميزان فداكارى‌هاى آنان با هم تفاوت داشته است.
آن گاه به ويژگى بعضى از آنان پرداخته، مى‌فرمايد: «بعضى از آنان را خدا با او سخن گفت» «مِنْهُمْ مَنْ كَلَّمَ اللَّهُ».
واضح است كه منظور از آن، حضرت موسى عليه السلام مى‌باشد كه به عنوان كليم اللَّه معروف شده و در آيه ١٦٤ سوره «نساء» درباره او مى‌فرمايد: وَ كَلَّمَ اللَّهُ مُوسى‌ تَكْليماً: «خداوند با موسى سخن گفت».
و اين احتمال كه منظور از آن پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله باشد و منظور از تكلّم، همان