دارد.
بعضى نيز گفته‌اند: پرداختن هديه شايسته در مورد همه زنان مطلقه واجب است، و امرى جدا از مهر است، ولى ظاهراً در ميان علماى شيعه- همان گونه كه از عبارت مرحوم «طبرسى» در «مجمع البيان» استفاده مى‌شود- كسى قائل به اين قول نيست.
مرحوم «صاحب جواهر» نيز تصريح مى‌كند كه هديه مزبور، جز در همان مورد خاص واجب نيست، و اين مسأله اجماعى است. «١»
اين احتمال نيز داده شده كه: منظور از آن، نفقه است كه بسيار احتمال ضعيفى است.
در هر صورت، اين هديه، طبق رواياتى كه از ائمه معصومين عليهم السلام نقل شده، بعد از پايان عدّه و جدائى كامل پرداخت مى‌شود، نه در عدّه طلاق رجعى، و به تعبير ديگر، هديه خداحافظى است، نه وسيله‌اى براى بازگشت. «٢»
*** در آخرين آيه مورد بحث، كه آخرين آيه مربوط به مسأله طلاق است، مى‌فرمايد: «اين چنين خداوند آيات خود را براى شما شرح مى‌دهد شايد انديشه كنيد» «كَذلِكَ يُبَيِّنُ اللَّهُ لَكُمْ آياتِهِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ».
بديهى است منظور از انديشه كردن و تعقل، آن است كه مبدأ حركت به سوى عمل باشد، و گر نه انديشه تنها درباره احكام، نتيجه‌اى نخواهد داشت.
از مطالعه آيات و روايات اسلامى به دست مى‌آيد كه غالباً «عقل» در مواردى به كار مى‌رود كه «ادراك» و «فهم» با «عواطف و احساسات» آميخته