شوهر بماند، و از نفقه استفاده كند، كسى مسئوليتى در برابر او نخواهد داشت و نيز اگر بخواهد اقدام به ازدواج تازه كند، مانعى ندارد.
ولى بعضى براى اين جمله، تفسير ديگرى ذكر كرده‌اند و آن اين كه: اگر مدت يك سال را صبر نمود و پس از آن، از خانه شوهر بيرون رفت و ازدواج نمود، مانعى ندارد.
مطابق تفسير دوم نگاهدارى عدّه به مدت يكسال بر زن لازم است، و مطابق تفسير اول لازم نيست و به تعبير ديگر ادامه عدّه تا يك سال بنا بر تفسير اول، يك حق است و بنا بر تفسير دوم يك حكم، ولى ظاهر آيه با تفسير اول سازگارتر است چرا كه ظاهر جمله اخير اين است كه جنبه استثناء از حكم قبل دارد.
***
در آيه بعد، به يكى ديگر از احكام طلاق پرداخته، مى‌فرمايد: «براى زنان مطلقه، هديه شايسته‌اى است اين حقى است بر پرهيزكاران» كه از طرف شوهر پرداخت مى‌شود «وَ لِلْمُطَلَّقاتِ مَتاعٌ بِالْمَعْرُوفِ حَقّاً عَلَى الْمُتَّقينَ».
گر چه ظاهر آيه، همه زنان مطلقه را شامل مى‌شود، ولى به قرينه آيه ٢٣٦ كه گذشت، اين حكم در مورد زنانى است كه مهرى براى آنها به هنگام عقد قرار داده نشده و قبل از آميزش، طلاق داده مى‌شوند، و در حقيقت تأكيدى است، بر حكم مزبور، تا مورد غفلت واقع نشود.
اين احتمال نيز وجود دارد كه حكم مزبور، همه زنان مطلقه را شامل شود، منتها در مورد بالا جنبه واجب دارد، و در موارد ديگر جنبه مستحب.
به هر حال، اين يكى از دستورهاى كاملًا انسانى است كه در اسلام وارد شده و براى پيشگيرى از انتقام‌جويى‌ها و كينه‌توزى‌هاى ناشى از طلاق اثر مثبتى