٣- هزينه زندگى مادر از نظر غذا و لباس در دوران شير دادن بر عهده پدر نوزاد است، تا مادر با خاطرى آسوده بتواند فرزند را شير دهد، لذا در ادامه آيه مى‌فرمايد: «و بر آن كسى كه فرزند براى او متولد شده (پدر) لازم است، خوراك و پوشاك مادران را به طور شايسته بپردازد» «وَ عَلَى الْمَوْلُودِ لَهُ رِزْقُهُنَّ وَ كِسْوَتُهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ».
در اينجا تعبير به المَوْلُودِ لَهُ: «كسى كه فرزند براى او متولد شده» به جاى تعبير به «اب- والد» (پدر) قابل توجه است، گوئى مى‌خواهد عواطف پدر را در راه انجام وظيفه مزبور، بسيج كند، يعنى اگر هزينه كودك و مادرش در اين موقع بر عهده مرد گذارده شده به خاطر اين است كه فرزند او و ميوه دل او است، نه يك فرد بيگانه.
توصيف به «معروف» (به طور شايسته) نشان مى‌دهد: پدران در مورد لباس و غذاى مادر، بايد آنچه شايسته، متعارف و مناسب حال او است را در نظر بگيرند، نه سختگيرى كنند و نه اسراف.
و براى توضيح بيشتر مى‌فرمايد: «هيچ كس موظف نيست بيش از مقدار توانائى خود را انجام دهد» «لا تُكَلَّفُ نَفْسٌ إِلَّا وُسْعَها».
بنابراين، هر پدرى به اندازه توانائى خود وظيفه دارد.
بعضى اين جمله را به منزله علت براى اصل حكم، دانسته‌اند.
و بعضى به عنوان تفسير حكم سابق، (و هر دو در نتيجه يكى است).
٤- آن گاه به بيان حكم مهم ديگرى پرداخته، مى‌فرمايد: «نه مادر (به خاطر اختلاف با پدر) حق دارد به كودك ضرر زند، و نه پدر» به خاطر اختلاف با مادر «لا تُضَارَّ والِدَةٌ بِوَلَدِها وَ لا مَوْلُودٌ لَهُ بِوَلَدِهِ».
يعنى، هيچ يك از اين دو حق ندارند سرنوشت كودك را وجه المصالحه