تفسير:
هفت دستور درباره شير دادن نوزادان
اين آيه كه در واقع ادامه بحث‌هاى مربوط به مسائل ازدواج و زناشويى است، به سراغ يك مسأله مهم، يعنى مسأله «رضاع» (شير دادن) رفته و با تعبيراتى بسيار كوتاه و فشرده و در عين حال پر محتوا و آموزنده جزئيات اين مسأله را بازگو مى‌كند.
١- نخست مى‌گويد: «مادران فرزندان خود را دو سال تمام شير مى‌دهند» «وَ الْوالِداتُ يُرْضِعْنَ أَوْلادَهُنَّ حَوْلَيْنِ كامِلَيْنِ».
«والِدات» جمع «والده»، در لغت عرب، به معنى مادر است، ولى «أُمّ» معنى وسيع‌ترى دارد كه گاه به مادر، يا مادر مادر، و گاه به ريشه و اساس هر چيزى اطلاق مى‌شود.
در اين بخش از آيه، حق شير دادن در دو سال شيرخوارگى به مادر داده شده، و او است كه مى‌تواند در اين مدت از فرزند خود نگاهدارى كند و به اصطلاح حق حضانت در اين مدت از آن مادر است، هر چند ولايت بر اطفال صغير، به عهده پدر گذاشته شده است، اما از آنجا كه تغذيه جسم و جان نوزاد در اين مدت، با شير و عواطف مادر پيوند ناگسستنى دارد، اين حق به مادر داده شده.
علاوه بر اين، عواطف مادر نيز بايد رعايت شود؛ زيرا او نمى‌تواند آغوش خود را در چنين لحظات حساسى از كودكش خالى ببيند و در برابر وضع نوزادش بى تفاوت باشد.
بنابراين، قرار دادن حق حضانت و نگاهدارى و شير دادن براى مادر، يك نوع حق دو جانبه است كه هم براى رعايت حال فرزند است و هم مادر، و تعبير