و از آنجا كه اين معنى، بسيار گسترده است، بر مصاديق گوناگونى اطلاق شده، از جمله، بخشش و آمرزش، از بين بردن اثر، حدّ وسط و ميانه هر چيز، و مقدار اضافى چيزى، و بهترين قسمت مال.
ظاهراً دو معنى اول متناسب با مفهوم آيه نيست و به نظر مى‌رسد، مراد يكى از سه معنى اخير باشد، يعنى، در انفاق حدّ وسط را رعايت كنيد، يا مقدار اضافى از نيازمندى‌هاى خود را انفاق نمائيد و يا به هنگام انفاق به سراغ قسمت‌هاى بى‌ارزش مال نرويد، از بهترين قسمت‌ها كه بر گرفتن آن براى خودتان به خاطر مرغوبيت سهل و آسان است، در راه خدا نيز از همان انفاق كنيد.
در روايات اسلامى نيز، آيه فوق، به همين معنى تفسير شده است.
در حديثى از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم فرمود: أَلْعَفْوُ الْوَسَطُ: «منظور از عفو (در آيه فوق) حدّ وسط است». «١»
و در تفسير «على بن ابراهيم» مى‌خوانيم: لا اقْتارَ وَ لا اسْرافَ: «نه سختگيرى باشد و نه اسراف». «٢»
و در «مجمع البيان» از امام باقر عليه السلام آمده است: «عفو، مازاد خوراك سال است». «٣»
احتمال ديگرى كه در تفسير اين آيه مى‌توان گفت (هر چند آن را در كلمات هيچ يك از مفسران نديده‌ايم) اين است: عفو به همان معنى اول، يعنى مغفرت و گذشت از لغزش ديگران است، مطابق اين معنى، تفسير آيه، چنين مى‌شود: «بگو بهترين انفاق، انفاق عفو و گذشت است».