مايه مسرت و موجب منفعت است، مى‌باشد، بنابراين هر گونه زيانى كه دامنگير انسان بشود در امور جانى، مالى، عرضى و امثال آن را شامل مى‌گردد.
جمله مَتى‌ نَصْرُ اللَّهِ: «يارى خدا كى مى‌آيد؟» كه از سوى پيامبران و مؤمنان در مواقع نهايت شدت گفته مى‌شد، به معنى شك و ترديد در اين موضوع، يا اعتراض و ايراد نيست، بلكه به عنوان تقاضا و انتظار، مطرح مى‌شده است، و لذا به دنبال آن، از سوى خداوند، به آنها بشارت داده مى‌شد كه يارى خدا نزديك است.
اين احتمال كه جمله «مَتى‌ نَصْرُ اللَّهِ» از سوى گروهى از مؤمنان باشد، و جمله «أَلا إِنَّ نَصْرَ اللَّهِ قَريبٌ» از سوى پيامبر خدا صلى الله عليه و آله كه بعضى از مفسران ذكر كرده‌اند، بسيار بعيد به نظر مى‌رسد.
به هر حال، آيه فوق، به يكى از سنن الهى كه در همه اقوام جارى بوده است اشاره مى‌كند و به مؤمنان در همه قرون و اعصار هشدار مى‌دهد: براى پيروزى، موفقيت و نايل شدن به مواهب بهشتى، بايد به استقبال مشكلات بروند و فداكارى كنند و در حقيقت، اين مشكلات آزمونى است كه مؤمنان را پرورش مى‌دهد و صاحبان ايمان راستين را از متظاهران به ايمان، آشكار مى‌سازد.
تعبير به الَّذِيْنَ خَلَوْا مِنْ قَبْلِكُمْ: «كسانى كه پيش از شما بودند» به مسلمانان مى‌گويد: اين تنها شما نيستيد كه گرفتار انواع مشكلات از سوى دشمنان در تنگناهاى زندگى شده‌ايد، بلكه اقوام پيشين نيز، گرفتار همين مشكلات و شدائد بوده‌اند، تا آنجا كه گاهى كارد به استخوانشان مى‌رسيد و فرياد استغاثه آنها بلند مى‌شد.
اصولًا رمز تكامل و ترقى انسان‌ها همين است، افراد و امت‌ها بايد در كوره‌هاى سخت حوادث قرار بگيرند، و همچون فولاد آبديده شوند،