تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١٢

٢١٢ زُيِّنَ لِلَّذينَ كَفَرُوا الْحَياةُ الدُّنْيا وَ يَسْخَرُونَ مِنَ الَّذينَ آمَنُوا وَ الَّذينَ اتَّقَوْا فَوْقَهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَ اللَّهُ يَرْزُقُ مَنْ يَشاءُ بِغَيْرِ حِسابٍ
ترجمه:
٢١٢- زندگى دنيا براى كافران زينت داده شده است؛ از اين رو افراد با ايمان را (كه گاهى دستشان تهى است)، مسخره مى‌كنند؛ در حالى كه پرهيزكاران در قيامت بالاتر از آنان هستند؛ (چرا كه ارزش‌هاى حقيقى در آن جا آشكار مى‌گردد،) و خداوند، هر كس را بخواهد بدون حساب روزى مى‌دهد.
شأن نزول:
«ابن‌عباس» مفسر معروف مى‌گويد: اين آيه درباره اقليت اشرافى و رؤساى قريش نازل شد، كه زندگى بسيار مرفه‌اى داشتند، و جمعى از مؤمنان ثابت قدمِ آغاز اسلام، همچون عمار، بلال و ... را كه از نظر زندگى مادى فقير و تهيدست بودند به باد استهزاء و مسخره مى‌گرفتند، مى‌گفتند: اگر پيامبر صلى الله عليه و آله شخصيتى داشت و از طرف خدا بود، اشراف و بزرگان از او پيروى مى‌كردند، آيه فوق نازل شد و به سخنان بى اساس آنها پاسخ داد. «١»