تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١٠

٢١١ سَلْ بَني‌ إِسْرائيلَ كَمْ آتَيْناهُمْ مِنْ آيَةٍ بَيِّنَةٍ وَ مَنْ يُبَدِّلْ نِعْمَةَ اللَّهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَتْهُ فَإِنَّ اللَّهَ شَديدُ الْعِقابِ
ترجمه:
٢١١- از بنى‌اسرائيل بپرس: «چه اندازه نشانه‌هاى روشن (نعمت) به آنها داديم»؟ و كسى كه نعمت خدا را، پس از آن كه به سراغش آمد، تبديل كند (و در مسير خلاف به كار گيرد، گرفتار عذاب خواهد شد) كه خداوند سخت كيفر است.
تفسير:
تبديل نعمت به عذاب
اين آيه در حقيقت، يكى از مصاديق آيات گذشته است؛ چرا كه در آيات گذشته سخن از مؤمنان، كافران و منافقان بود، كافرانى كه بر اثر لجاجت، آيات و دلايل روشن را ناديده گرفته به بهانه‌جوئى مى‌پرداختند، و بنى‌اسرائيل يكى از مصاديق واضح اين معنى هستند.
مى‌فرمايد: «از بنى‌اسرائيل بپرس، چه نشانه‌هاى روشنى به آنها داديم»؟ ولى آنها اين نشانه‌هاى روشن را ناديده گرفتند، و نعمت‌هاى الهى را در راه غلط صرف كردند «سَلْ بَني‌ إِسْرائيلَ كَمْ آتَيْناهُمْ مِنْ آيَةٍ بَيِّنَةٍ».
و به دنبال آن مى‌افزايد: «كسى كه نعمت خدا را بعد از آن كه به سراغ او آمد، تبديل كند (و از آن سوء استفاده نمايد، گرفتار عذاب شديد الهى خواهد شد) زيرا خداوند شديد العقاب است» «وَ مَنْ يُبَدِّلْ نِعْمَةَ اللَّهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَتْهُ فَإِنَّ اللَّهَ شَديدُ الْعِقابِ».