در آن زمان، هيچ جُرمى ناخوشايندتر و هيچ عقوبتى سخت‌تر از هدايت به‌هنگام گم‌راهى، نيست. بر دوش‌كشندگان قرآن، آن را كنار خواهند افكند وحافظان قرآن، آن را فراموش خواهند كرد تا هواهاى نفسانى، آنان را به اين سو وآن سو كشد؛ و [فرزندان،] آن را از پدرانشان به ارث خواهند برد.

[در آن زمان،] از روى دروغ و تكذيب، به تحريف [معانى‌] قرآن خواهندپرداخت و آن را به بهايى كم خواهند فروخت و به آن بى‌اعتنا خواهند بود.

٥٨٠٥. امام على ٧ در خطبه‌اى كه در آن، زمان آينده را توصيف مى‌كند: پس از من، روزگارى بر شما خواهد آمد كه در آن، چيزى پوشيده‌تر از حق و آشكارتر ازباطل و فراوان‌تر از دروغ بستن بر خدا و پيامبر خدا نخواهد بود و در نزد مردم آن‌زمان، كالايى كم‌رونق‌تر از قرآن كه به حقْ خوانده شود، و [كالايى‌] پُرسودتر ازآن، اگر از جايگاه خود دور شود، وجود نخواهد داشت و در شهرها، هيچ چيزى‌ناشناس‌تر از معروف و شناساتر از منكر، نخواهد بود.

بر دوش‌كشندگان قرآن، آن را به كنارى مى‌نهند و حافظان قرآن، آن را فراموش‌مى‌كنند. در آن روز، قرآن و اهل قرآن، مطرود و منزوى خواهند بود و [همچون‌] دو دوست همراه در يك خط خواهند بود كه هيچ پناهدهى پناهشان‌نخواهد داد.

در آن زمان، قرآن و اهل قرآن در بين مردم هستند و [گويى‌] نيستند، و با مردم‌هستند و [گويى‌] نيستند؛ چرا كه گم‌راهى با هدايت، همراه نمى‌شود، گر چه [در كنار هم‌] گِرد آيند. مردم بر سرِ جدايى توافق مى‌كنند؛ ولى بر سرِ وحدت، باهم اختلاف مى‌ورزند. گويى آنان، پيشواى كتاب‌اند و نه كتابْ پيشواى آنان.

در نزد آنان، از قرآن، جز اسمى نمى‌مانَد و آنان، چيزى جز خطّ و نگارش آن رانمى‌شناسند.

و از قبل، چنين بود كه بر صالحان، هر گونه ستمى را روا مى‌داشتند. راستىِ آنان با خدا را بهتان مى‌ناميدند و براى نيكى، كيفر بدى قرار مى‌دادند.

٥٨٠٦. امام على ٧ در خطبه‌اى كه در آن، آخر زمان را توصيف مى‌كند: اى مردم! روزگارى‌بر شما خواهد آمد كه در آن، اسلام، چون ظرفى كه با محتواى خودوارونه مى‌شود، وارونه خواهد شد.