دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٤٥ - ٣/ ٤ نيكبختى

٦٠٠٤. الأمالى، طوسى به نقل از ابو حَمراء (خادم پيامبر خدا): در روز عرفه، پيامبر خدا بر ما وارد شد و دست على ٧ در دستش بود. آن گاه فرمود: «اى گروه مردمان! به درستى كه خداوند خُجسته ووالا، در اين روز به شما افتخار كرد و همه شما را آمرزيد».

آن گاه، رو به على ٧ كرد و به او فرمود: «اى على! تو را به طور ويژه آمرزيده است».

سپس به او فرمود: «اى على! نزديك‌تر بيا».

على ٧ نزد ايشان رفت. پيامبر ٦ فرمود: «همانا نيك بخت حقيقى، كسى است كه تو را دوست بدارد و فرمان‌بردارى‌ات كند و همانا بدبخت حقيقى، كسى است كه دشمن تو باشد و با تو كينه بوَرزد و به تو ناسزا بگويد».

٦٠٠٥. الأمالى، مفيد به نقل از سلمان فارسى: در روز عرفه، پيامبر خدا بيرون آمد و فرمود: «اى مردم! به درستى كه خداوند در اين روز به شما مباهات كرد و همه شما را آمرزيد، بويژه على را». و آن گاه فرمود: «اى على! نزد من بيا».

على ٧ نزد ايشان رفت. پيامبر ٦ دست على ٧ را گرفت و فرمود: «همانا نيك‌بخت حقيقى، كسى است كه پس از من، از تو فرمان ببرد و پيروى‌ات كند و همانا بدبخت حقيقى، كسى است كه پس از من نافرمانى‌ات كند و عَلَم دشمنى با تو برافرازد.

٦٠٠٦. شرح الأخبار به نقل از ابو ايّوب انصارى: در روز عرفه، پيامبر خدا بر ما وارد شد و فرمود: «اى مردمان! به درستى كه خداوند عز و جل در اين روز به شما افتخار كرد و شما را به طور عام و على را به طور خاص آمرزيد.

منظور از عموم شما، هر كسى است كه پس از من بدعتى ايجاد نكند و اين، معناى سخن خداوند عز و جل است كه: «پس هر كس پيمان بشكند، به زيان خويش پيمان شكسته است»؛ و امّا منظور از خاص، اين است كه پيروى از على، پيروى از من است و هر كس او را نافرمانى كند، مرا نافرمانى كرده است».

سپس فرمود: «اى على! برخيز».

على ٧ ايستاد. آن گاه، پيامبر خدا دستش را در دست وى نهاد و فرمود: «اى مردمان! همانا من، فرستاده خدا به سوى تمام شما هستم؛ فرمان‌بردارى از من واجب است و من‌