دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٣٧ - بحثى درباره خبرهاى امام از امور غيبى

آيه‌اى از قرآن را فرو فرستاده است».

يكى از دشمنان وى برخاست و گفت: خداوند متعال، درباره تو چه نازل كرده است؟

مردم برخاستند تا او را بزنند.

على ٧ فرمود: «رهايش كنيد [». سپس به آن شخص فرمود: «] آيا سوره هود را خوانده‌اى؟».

گفت: آرى. على ٧ اين آيه را خواند: «أَ فَمَنْ كانَ عَلى‌ بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّهِ وَ يَتْلُوهُ شاهِدٌ مِنْهُ؛[١] آيا كسى كه از جانب پروردگارش بر حجّتى روشن است و شاهدى از [خويشان‌] او به همراه اوست». آن گاه فرمود: «" على بيّنة من ربّه"، محمّد ٦ است و" الشاهد الّذى يتلوه"، من هستم ...».

*** عثمان بن سعيد بن شريك بن عبد اللّه گزارش داده است كه: وقتى به على ٧ خبر رسيد كه مردم، ادّعاى او را درباره مقدّم داشته شدن و برتر شمرده شدنش بر ديگر مردم توسط پيامبر ٦ به چشم ترديد مى‌نگرند، گفت: «شما را به خدا، هر يك از شما كه پيامبر خدا را ديده و كلام وى را در روز غدير شنيده است، برخيزد و به آنچه شنيده، گواهى دهد».

شش نفر از سمت راست و شش نفر از سمت چپ وى كه همگى از ياران پيامبر خدا بودند، برخاستند و گواهى دادند كه آنان از پيامبر خدا شنيده‌اند كه او در آن روز، در حالى كه دست على ٧ را بالا گرفته بود، چنين گفت: «هر كه من مولاى اويم، پس از من، على مولاى اوست. بار خدايا! با هر كس كه دوست اوست، دوست باش و با هر كس كه دشمن اوست، دشمن باشد و آن كس را كه يارى‌اش مى‌كند، يارى كن و آن كس را كه تنهايش مى‌گذارد، تنها

[١] هود، آيه ١٧.