دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٨٥ - سه تضاد علىدوستى با انحراف

به ديگر سخن، آنچه هلاكت را در پى مى‌آورد، تنها ناپاكىِ خانوادگى و ساير امور غير اختيارى نيست؛ بلكه سبب هلاكت، افراط و گذر از مرزها و ترتّب آثار دشمنى است.

سه. تضادّ على‌دوستى با انحراف‌

موضوع ديگرى كه در تبيين احاديثى كه افراط در دوستى با امام على ٧ را خطرناك تلقّى كرده‌اند بايد به بحث و بررسى نهاده شود، اين است كه چگونه مهرورزى به امام ٧ مبدأ انحرافِ «غلو» مى‌گردد؟

اصولًا عشق، عاشق را تابع معشوق مى‌سازد. بر همين اساس، كسى كه عاشق على ٧ است، نمى‌تواند كارى را انجام دهد كه امام ٧ او را از آن، باز داشته است. آيا مى‌توان تصوّر كرد كه كسى به على ٧ عشق بورزد، ولى برخلاف رضاى او به انحراف غلو، گرفتار آيد؟

در كتاب دوستى در قرآن و حديث،[١] اين حقيقت، به گستردگى، تبيين گشته است كه دوست داشتن خداوند متعال و اولياى او، كيمياى سازندگى و اوج عظمت و والايى است. پس چگونه مى‌توان باور كرد كسى به كيمياى محبّت علوى دست يابد، امّا با گرفتار شدن در بيمارى غلو، هلاك شود؟

پاسخ، اين است كه آن دسته از محبّت‌هايى كه به انحراف، مرزشكنى، زياده‌روى و افزونگويى مى‌انجامند، بى‌ترديد، محبّت حقيقى نبوده، بر معرفت علوى استوار نيستند. چنين محبّت‌هايى، ريشه در جهل و يا انگيزه‌هاى پوچِ نفسانى دارند. در بررسى «ريشه‌هاى غلو»، به اين موضوع، خواهيم پرداخت.

[١] دوستى در قرآن و حديث، محمّد محمّدى رى شهرى، ترجمه: سيّد حسن اسلامى، قم: دار الحديث، ١٣٧٩، اوّل.