دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٣٥ - ٢/ ٨ حسادت به على، حسادت به پيامبر است

٢/ ٨ حسادت به على، حسادت به پيامبر است‌

٦٠٩٨. پيامبر خدا ٦: هر كس به على حسادت كند، به من حسادت كرده است و كسى كه به من حسادت كند، داخل آتش مى‌شود.[١]

٦٠٩٩. پيامبر خدا ٦: هر كس به على حسد ورزد، به من حسد ورزيده است و كسى كه به من حسد ورزد، كافر شده است.

٦١٠٠. الأمالى، طوسى به نقل از انس بن مالك: من خدمت‌گزار پيامبر ٦ بودم. هر گاه او از على ٧ ياد مى‌كرد، شادى را در چهره‌اش مى‌ديدم.

روزى، مردى از فرزندان عبد المطّلب بر او وارد شد و نشست و از على ٧ سخن به ميان آورد و شروع به بدگويى از وى كرد. چهره پيامبر ٦ دگرگون شد. طولى نكشيد كه على ٧ وارد شد و سلام كرد. پيامبر ٦ جواب سلامش را داد. آن گاه فرمود: «على و حق، اين چنين همراه هم‌اند» و با دو انگشتش همراهى را نشان داد [و فرمود:] «هرگز از يكديگر جدا نمى‌شوند تا در حوض [كوثر] بر من وارد شوند. اى على! هر كس به تو حسادت كند، به من حسادت كرده و حسادت‌كننده به من به خدا حسادت كرده و حسادت‌كننده به خدا در آتش است».

٦١٠١. امام على ٧: نزد پيامبر خدا شِكوه كردم كه مردم به من حسادت مى‌كنند. فرمود: «آيا راضى نيستى كه از نخستين چهار نفرى باشى كه وارد بهشت مى‌شوند؟ من، تو،

[١] در اين كتاب، شعر عُرَنى نيز آمده است كه مى‌گويد:

من مورد حسادت واقع شدم و خداوند نيز در اين حسادت افزود

كسى كه يك روزْ مورد حسادت واقع نشد، زندگى نكرد.

انسان، جز به خاطر فضايلش

( مانند: علم، انديشه، نيرو و بخشش)، مورد حسادت قرار نمى‌گيرد.