دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٠٥ - ٢/ ٢ آرامش و ايمان

[پيامبر ٦‌] فرمود: «آنانى را كه كنيه ابو تراب به تو داده‌اند، سرزنش نمى‌كنم». ديدم كه رخسار على ٧ دگرگون شد و اين سخن بر وى گران آمد. [پيامبر ٦‌] فرمود: «اى على! تو را خُرسند نسازم؟».

پاسخ داد: چرا، اى پيامبر خدا!

[پيامبر ٦‌] فرمود: «تو وزير (دستْ‌يار) من، برادر من، پرداخت‌كننده وام‌هاى من، انجام دهنده وعده‌هايم و بردارنده بار تعهّدات از شانه منى.

كسى كه دوستدار تو در دوران حياتم باشد، به عهد خويش وفا كرده است و كسى كه دوستدار تو پس از من در دوران حياتت باشد، خداوندْ پايان كار وى را آرامش و ايمان قرار دهد و كسى كه پس از من، نديده تو را دوست بدارد، خداوندْ ايمان و آسايش را بر وى تمام مى‌كند و او را از بيم روز رستاخيز، در امان مى‌دارد.

اى على! كسى كه بميرد و دشمن تو باشد، به مرگ جاهلى مرده است و خداوند به خاطر آنچه هم كه در اسلام بدان عمل كرده، مؤاخذه‌اش مى‌كند».

٥٩٢٨. پيامبر خدا ٦: كسى كه على را، چه در دوران حيات او و چه پس از رحلت او دوست بدارد، خداوند عز و جل تا زمانى كه خورشيدْ طلوع و غروب مى‌كند، آرامش و ايمان را بر وى مقرّر مى‌گرداند و كسى كه او را، چه در دوران حياتش و چه پس از رحلتش دشمن بدارد، [گويى اسلام نياورده و] به مرگ جاهلى خواهد مُرد و به خاطر آنچه هم كه در مسلمانى انجام داده، مؤاخذه مى‌شود.

٥٩٢٩. پيامبر خدا ٦ خطاب به على ٧: آگاه باش كه هر كس تو را دوست بدارد، آرامش و ايمانْ او را فرا مى‌گيرد و هر كس با تو دشمنى ورزد، خداوندْ او را به مرگ جاهلى مى‌ميراند و مؤاخذه خواهد شد، هر چند به آيين اسلامْ عمل كرده باشد.

٥٩٣٠. الأمالى، طوسى به نقل از ابو ذر: پيامبر ٦ را ديدم كه دست على بن ابى طالب ٧ را گرفته بود و به او مى‌فرمود: «اى على! ... كسى كه بميرد، در حالى كه تو را دوست‌