دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢١٣ - ٢/ ٧ شادى به هنگام مرگ

٥٩٤٢. كنز الفوائد به نقل از سهل بن سعيد: روزى، ابو ذر با عدّه‌اى از ياران پيامبر خدا نشسته بود و من نيز در ميان آنان بودم كه على بن ابى طالب ٧ سر رسيد. ابو ذر، نگاهى به او انداخت و سپس، رو به جمع حاضر كرد و گفت: چه كسى اين مرد را دوست دارد؟ از پيامبرتان شنيدم كه درباره او مى‌فرمود: «دوست داشتن او گناهان دوستدارانش را مى‌ريزد، آن چنان كه تندبادْ برگ‌هاى خشك را از درخت».

٥٩٤٣. پيامبر خدا ٦: دوست داشتن على بن ابى طالب، عمل نيكى است كه با آن، هيچ گناهى زيان نمى‌رساند و دشمن داشتن او گناهى است كه هيچ ثوابى در كنار آن، سودمند نمى‌افتد.[١]

٢/ ٧ شادى به هنگام مرگ‌

٥٩٤٤. پيامبر خدا ٦ به على ٧: همين [فضيلت‌] براى تو بس كه دوستدار تو در لحظه مرگش افسوس، در قبرش وحشت، و در روز رستاخيزْ بيم نخواهد داشت.

[١] بر اين حديث، چنين اشكال شده است كه: ظاهر آن، سبب مى‌شود تا دوستدار على ٧ با اتّكا به محبّت او، به انجام دادن تمام گناهان، گرايش يابد. براى رفع اين اشكال، پاسخ‌هايى ارائه شده است كه در اين جا يكى از آنها را مى‌آوريم:

قرآن كريم، در برخى از موارد، عنوان« سَيّئه» را براى گناهان كوچك به كار مى‌برد. براى نمونه، خداوند متعال مى‌فرمايد:« چنانچه از گناهان كبيره‌اى كه‌[ از آنها] نهى شده‌ايد، دورى گزينيد، سيّئه شما را مى‌پوشانيم»( نساء: آيه ٣١). بر اساس اين آيه شريف، چنانچه آدمى از گناهان كبيره پرهيز كند، خداوند متعال، سيّئات( گناهان كوچك) وى را مى‌بخشد. بدين ترتيب، مى‌توان پذيرفت كه محبّت على ٧ سبب پاك شدن گناهان كوچك كسانى شود كه از گناهان كبيره دورى جسته‌اند؛ بويژه كه پيامبر ٦ دوست داشتن على ٧ را ايمان و دشمنى داشتن وى را كفر و نفاق دانسته است. بدون شك، دوست داشتن على ٧ حسنه‌اى است كه گناهان را مى‌پوشاند، بر اين اساس كه خداوند متعال مى‌فرمايد:« به درستى كه نيكى‌ها، گناهان را محو مى‌سازند»( هود: آيه ١١٤).